Fantasy แฟนตาซี - หน้า 171

อ่านมังงะเรื่องShokei Sareta Kenja wa Lich ni Tensei Shite Shinryaku Sensou wo Hajimeru“โอ้ ท่านผู้กล้า… หากข้าได้สร้างโลกที่ท่านเคยใฝ่ฝันสำเร็จแล้ว ข้าจะได้พบท่านอีกครั้งหรือไม่?” ดไวท์ ปราชญ์ผู้ร่วมเดินทางกับผู้กล้า ได้โค่นล้มจอมมารที่ทำให้โลกตกอยู่ในความมืดมิดได้สำเร็จ ทว่า พวกเขากลับถูกกล่าวหาอย่างผิด ๆ ว่ากำลังจะกลายเป็นจอมมารคนต่อไปเพราะพลังอำนาจของตน และถูกโยนลงสู่หุบเขาแห่งความตายเพื่อให้จบชีวิตลง… แม้ร่างกายจะเน่าเปื่อยไปหมดแล้ว แต่ดไวท์ก็ยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปในร่างโครงกระดูก ด้วยความอาฆาตแค้นที่มีต่อโลก เขาได้ตั้งปณิธานว่าจะหันหลังให้กับโลกที่แตกสลายใบนั้น และด้วยพลังที่เหนือกว่าแม้กระทั่งอดีตจอมมาร พร้อมทั้งนำกองทัพโครงกระดูกนับไม่ถ้วน เขากำลังจะเริ่มสงครามเต็มรูปแบบ…!

[เรื่องย่อ] ฉันถูกคนทั้งโรงเรียนละทิ้งและข่มเหงเพราะฉันขัดขืนนักเรียนชายที่มีอำนาจเด็ดขาด – ฮิโระ โบจิ ไม่ว่าจะโดนกลั่นแกล้งวันแล้ววันเล่าก็ไม่เคยยอม และวันนี้ ฉันก็โดนทุบหลังตึกเรียนอีกแล้ว อย่างไรก็ตามสามารถได้ยินเสียงกรีดร้องของนักเรียนที่นั่น นั่นคือช่วงเวลาที่โลกเปลี่ยนไป บริเวณโรงเรียนถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาดที่ปรากฏในเกม RPG และนักเรียนถูกฆ่าตายทีละคน ในขณะเดียวกันฉันสามารถหลบหนีไปที่บ้านของฉันคนเดียว จากนั้นเขาก็ค้นพบว่าเขามีความสามารถที่แปลกประหลาด มันคือทักษะที่เรียกว่า “ช็อป” ตราบใดที่คุณจ่ายเงิน คุณก็สามารถซื้อทุกสิ่งบนโลกได้ และแม้แต่ซื้อไอเท็มแฟนตาซีที่ไม่มีอยู่บนโลก ในโลกนี้ที่มนุษย์ค่อยๆ ถูกกำจัดออกไป ฉันตัดสินใจใช้ทักษะที่มีเพื่อดำเนินชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์สบายๆ ผู้คนที่ดูถูกฉันและข่มเหงฉันไม่มีพลังพอที่ฉันมี และมันน่าตื่นเต้นและสนุกที่ได้เห็นพวกเขาถูกฆ่าตายทีละคน นี่คือ “ชีวิต Zamaa” ที่เด็กผู้ชายที่ถูกข่มเหงใช้พลังของทักษะของเขาเพื่อใช้ประโยชน์จากคนที่ไม่มีอะไรเลย

อ่านมังงะShounen Marle no Tensei Boukenki

อ่านมังงะ Shounin Skill de Maoujou no Kouryaku o Mezasu: Isekai Ten’i Shita node Saikyou Item to Talk-jutsu de Ikinuku koto ni shita “อยู่มาวันหนึ่ง โซตะ นักศึกษามหาวิทยาลัย ก็ถูกอัญเชิญไปยังต่างโลก! แถมหลังจากถูกอัญเชิญมา เขายังถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้กล้าจนถูกจับขังคุกในปราสาทจอมมาร ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันถึงขีดสุด…! โซตะฝ่าวิกฤตมาได้ด้วย ทักษะพ่อค้าติดตัวของเขา แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับต้องไปช่วยแก้ปัญหาอันน่าอับอายให้กับ ฟาฟนีร์ อมนุษย์สาวสวยระดับเทพ…!?”

อ่านShura Sword Sovereign (Shula Sword)

ปี ค.ศ. XXXX ในโลกสันทรายที่ปกครองโดย “พระเจ้า” มนุษย์ใช้ชีวิตราวกับว่าคลานอยู่บนพื้นดิน เผ่าพันธุ์มนุษย์ลดน้อยลงจนเหลือเพียงไม่กี่คน แต่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ คาซาโกะกลับเชื่อใน “พระเจ้า” อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า และมีส่วนร่วมในธุรกิจ “การฟื้นฟูอารยธรรม” โดยพรากอารยธรรมไปจากมนุษย์ตามที่เขาได้รับคำสั่งให้ทำ ในทางกลับกัน เมบารุที่คาซาโกะพบระหว่างทางไปทำงานนั้นไม่ได้พยายามปกปิดความสงสัยเรื่อง “พระเจ้า” เลยแม้แต่น้อย คาซาโกะตามหาพ่อแม่ ขณะที่เมบารุตามหาศัตรูของพ่อแม่ พวกเขาเดินทางต่อไปเพื่อเอาคืนในขณะที่สัมผัสกับ “อารยธรรม” … บันทึกการเดินทางสันทรายอันลึกลับของอนาคตอันใกล้ !!

หลังจากตอนจบ เด็กสาวและพ่อหุ่นยนต์ยักษ์ที่ปกป้องเธอได้เดินทางไปทั่วโลกเพื่อกอบกู้เสบียงและหลีกเลี่ยงภัยคุกคามจากดินแดนรกร้าง เรื่องราวสไตล์โรดทริปเกี่ยวกับตัวละครทั้งสองนี้ คนเก็บขยะที่กระตือรือร้นและเพื่อนเครื่องจักรที่เงอะงะแต่น่ารักของเธอ

ฉันชื่อเซเลน่า ลูกสาวที่เกิดในครอบครัวที่มีชื่อเสียงเรื่องสตรีที่เจริญพันธุ์ ฉันถูกขายทิ้งในการแต่งงานกับดยุคที่ป่วยหนักซึ่งชีวิตถูกแขวนไว้บนความสมดุล ทั้งหมดนี้เพื่อเห็นแก่การสร้างทายาทให้ครอบครัวของเขา พวกเขาให้ยาโดยอ้างว่าช่วยในการตั้งครรภ์ และนักโหราศาสตร์ก็แนะนำให้ฉันนอนด้วยกันเป็นเวลาดีๆ แต่… ไม่มีลูก “แล้วมีสัญญาณของการตั้งครรภ์หรือไม่” “เอ่อ ฉัน-ฉันขอโทษ” “คุณไร้ประโยชน์ คุณคิดว่าโชคดีแค่ไหนที่ทำให้คุณได้รับตำแหน่งภรรยาของดยุค?” ฉันไม่สามารถพูดอะไรได้ ‘ไม่ขอโทษ ต้องแหงนมองฟ้าดึงดาวเท่านั้น นั่นคือวิธีที่ฉันได้รับตำแหน่งนี้’ * (อุปมา) Lit. เด็ดดาวจากฟ้า ยากได้/สำเร็จ) *** สามีที่ไม่ชอบสัมผัสฉันแม้แต่น้อย แต่เขาก็ยังน่าสงสารอยู่ ดังนั้นอย่างน้อยก็ทำให้เขาแข็งแรงโดยให้อาหารที่มีประโยชน์แก่เขา พาเขาออกกำลังกาย และฉันจะลองชิมอาหารที่น่าสงสัยใดๆ ก่อนเป็นการส่วนตัว เมื่อเขาฟื้นจากความพยายามอย่างมากของฉัน ฉันจะเซ็นเอกสารเพิกถอนแล้วหนีไป แต่… “คุณตกลงทำสัญญาเพื่อให้ฉันเป็นทายาท แต่คิดว่าจะกลับคำ…” แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีสุขภาพดี แต่สามี “คนเก่า” ของฉันก็แข็งแรงเกินไป “ตอนนี้คุณแข็งแรงแล้ว!” “หน้าที่ของการแต่งงานเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ฉันจะเก็บเงินเอง” “รอ. รอ! แต่เราหย่ากัน? เราไม่ใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป…” เขายิ้มแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกระเป๋าหน้าอกของเขาแล้วโยนมาให้ฉัน “เรายังไม่หย่า” ฮะ?!