การตื่นขึ้นมาในนิยายแฟนตาซีที่จักรวาลห้ามเธอใช้เวทมนตร์เป็นเพียงบททดสอบแรกในหลายๆ ครั้งของคริส ดอตเทน ศาสตราจารย์คนใหม่ของสถาบันเวทมนตร์เบดาลัวอันทรงเกียรติ คริสต้องฝ่าฟันภารกิจมากมายที่คุกคามความตายหากเธอล้มเหลว คริสต้องเอาชีวิตรอดในฐานะอาจารย์ของตัวเอกในนิยายโดยใช้ทุกวิถีทางที่จำเป็น อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่มีทางออกทางเวทมนตร์อยู่ในมือ กลยุทธ์เดียวของเธอคือการสวมบทบาทเป็นอาจารย์ผู้ทรงพลังจนการใช้เวทมนตร์ไม่จำเป็นอีกต่อไป คริสและการกระทำของเธอจะอยู่รอดจนถึงวันสำเร็จการศึกษาหรือไม่
ฉัน ทาสบริษัท ลงเอยด้วยการครอบครองร่างขุนนางในเกม แต่กลับกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกโชคชะตากำหนดให้ถูกเหล่าวายร้ายในอนาคตฆ่าตายงั้นเหรอ? ไม่มีทาง ฉันจะแก้ไขพวกเด็กเหลือขอพวกนั้นและใช้ชีวิตอันสูงส่งของฉันอย่างสงบสุข! เพื่อหยุดยั้งเหล่าวายร้ายรุ่นเยาว์ไม่ให้กลายเป็นคนชั่วร้าย ฉันจึงสนับสนุนและช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นสถานการณ์อันโหดร้าย และพวกเขาก็เติบโตขึ้นมาเป็นคนที่น่ายกย่อง มีคุณธรรม และเป็นคนปกติธรรมดาอย่างสมบูรณ์แบบ และนั่นคือวิธีที่ฉันกลายเป็นหัวหน้าคนสุดท้ายของอาณาจักร… …เดี๋ยวก่อน อะไรนะ?
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับผู้นำลัทธิปีศาจโลหิตคือ ตามเจตนารมณ์ของอาจารย์ปีศาจโลหิต เขาได้กำจัดตระกูลนังกง เนื่องจากการทรยศของปีศาจโลหิต เขาได้ยินเรื่องราวอันน่าตกใจก่อนตาย “ตอนนี้เจ้าคือวังชายเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในโลก”
ช่างตีเหล็กและช่างฝีมือระดับปรมาจารย์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในโลก มือของเขาพิการเพราะถูกไฟเผา ทำให้เขาไม่สามารถประดิษฐ์อะไรได้อีกต่อไป แต่แล้วเกมเสมือนจริงชื่อ Ares ก็มาเคาะประตูบ้านของฮยอนซู [สิ่งประดิษฐ์ที่ซ่อมแซมไม่ได้] [ไม่สามารถประดิษฐ์ได้เนื่องจากข้อจำกัดเลเวล] “หา? ฉันคิดว่าตัวเองเป็นช่างตีเหล็กมือนะ” สำหรับเขาแล้ว ไม่มีข้อจำกัดของระบบ เกมอันวุ่นวายของช่างตีเหล็กอัจฉริยะได้เริ่มต้นขึ้น
เจ้าชายตัวปัญหาลำดับที่สามแห่งอาณาจักรบริออล ‘ยูริ’ ในช่วงสุดท้ายของการล่มสลายของอาณาจักร เขาคือคนเดียวที่เอาชีวิตรอดโดยการหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง ยูริที่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างลึกล้ำ ได้เดินทางจนถึงจุดจบของชีวิต— แต่แล้วเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง… เขากลับได้เห็นใบหน้าของใครบางคนที่คุ้นเคย
120 ปีหลังการสวรรคตของจักรพรรดิ เบนริรา ผู้ส่งสารของจักรพรรดิและอดีตสมาชิกกลุ่มวีรบุรุษ ได้ตื่นขึ้น หลังจากสูญเสียลูกศิษย์ผู้เป็นที่รักไปให้กับปิตุภูมิที่เสื่อมทราม เธอจึงตัดสินใจส่งสารสุดท้ายของจักรพรรดิ “ข้าคือผู้ส่งสารผู้ส่งสารของจักรพรรดิ จงสดับฟังพระประสงค์ของจักรพรรดิองค์แรก!”
โรแมนติกเสร็จแล้ว ส่งฉันกลับบ้านหน่อยสิ! Kim Yi-Young เป็นเพียงผู้สมัครสอบราชการธรรมดาในเกาหลีใต้ หลังจากเรียนมากว่าสี่ปีครึ่ง ในที่สุดเธอก็จากไป เป็นคนธรรมดาจริงๆ ที่ไม่มีอะไรนอกจากอ่านนิยายที่นี่และที่นั่นเป็นงานอดิเรก อย่างไรก็ตาม ในวันที่เธอออกไปทานอาหารเพื่อเฉลิมฉลองหลังจากสอบผ่าน เธอประสบอุบัติเหตุจราจรและเสียชีวิต เพียงเพื่อพบว่าตัวเองกลับชาติมาเกิดใหม่ในนิยายนักล่าแฟนตาซีที่เธอกำลังอ่านอยู่ สำหรับเธอแล้ว “ระบบ” ได้เสนอทางกลับบ้าน ด้วยความมุ่งมั่นที่จะกลับบ้านและกอดแมวแสนอบอุ่นและเซอร์เบอรัสมอลทีสผู้น่ารัก เธอได้รับความแข็งแกร่งจากการถดถอยหลายครั้ง เซ็นสัญญากับกลุ่มดาวของงานต้นฉบับและเสียชีวิตหลายครั้ง ในที่สุดเธอก็ประสบความสำเร็จในการพิชิต “หอคอย” ของงานดั้งเดิมและเอาชนะเจ้าของหอคอยที่ชั้นสุดท้ายได้ ตอนนี้เหลือแค่กลับบ้าน… หรือเธอคิดอย่างนั้น! [เนื่องจากข้อผิดพลาด แทนที่จะกลับคืนสู่โลกเดิม เราจะกลับชาติมาเกิดเป็นผลงานใหม่ของผู้เขียน!] ฉันไม่ต้องการสิ่งนั้น! ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือบ้านแสนหวานของฉัน! มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?! ฉันกำจัดหอคอยได้ด้วยซ้ำ!?!?! ยิ่งกว่านั้นโรแมนติกแฟนตาซี?! แม้แต่ชาติที่แล้วฉันก็ไม่สนใจเรื่องความโรแมนติกแม้แต่น้อย! และยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้กลับชาติมาเกิดเป็นร่างของตัวเองในครั้งนี้ด้วยซ้ำ แต่เป็น “ตัวร้าย” ของหนังสือ! ฉันไม่กลัวภัยคุกคามในโลกนี้ แต่ฉันกังวลเกี่ยวกับการถูกบังคับให้ทำภารกิจเรื่องความรัก กลับบ้านได้ไหม…?
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีปีศาจ เหล่านิกายปีศาจทั้งสิบ เมื่อรวมพลังกัน โลกจึงขนานนามพวกเขาว่า พระราชวังปีศาจ และบัดนี้ ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งปีศาจทั้งมวล ปีศาจสวรรค์ได้ตื่นขึ้น พร้อมที่จะกลืนกินโลกแห่งการต่อสู้…
ลิสต้า นักรบหญิงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับริน นักเวทผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะจากการเป็นจอมเวทระดับ 4 ดาวที่อายุน้อยที่สุด ลิสต้าจึงชักชวนเขาเข้าร่วมกลุ่มของเธอเพื่อต่อสู้กับกองกำลังแห่งความว่างเปล่า
“วันหนึ่ง ไวเวิร์นบินผ่านฟ้าไป ทันทีที่ข้าเห็นมัน ข้าก็ตัดสินใจวางมือ” แอสเตอร์ อดีตจอมก่อกวนผู้โด่งดังจากสลัม ได้ฝ่าฟันเข้าสู่ตระกูลเมจผู้ทรงเกียรติ—ตระกูลเดแคลน แต่ด้วยความกระหายอิสรภาพ เขาจึงหลบหนี… แต่กลับถูกตามล่าและสังหาร เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในสลัมอีกครั้ง ติดอยู่ในเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย “คราวนี้ ข้าจะสร้างห้องสมุด—ไม่สิ หอคอย! เหมือนที่สหายเก่าของข้าใฝ่ฝันไว้” “และเพื่อความชัวร์ ข้าจะจัดแสดงหนังสือเวทมนตร์ลับของตระกูลเดแคลนไว้ที่ชั้นสอง”
ในโลกแฟนตาซีในนิยายเรื่องหนึ่ง ฉันเป็นคนเดียวที่ใช้ศิลปะการต่อสู้
นักแสดงสมทบ อี ฮันโจ ผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นหนุ่มหล่อแม้เพียงวันเดียว ได้กลับชาติมาเกิดใหม่พร้อมใบหน้าอันงดงามและหน้าต่างแห่งโชคชะตาอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อแลกกับชีวิตที่ดี แม้จะถูกทิ้งร้างไว้ข้างนอกคอนแวนต์ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ แต่อนาคตของเขากลับดูมืดมน เขาได้รับการรับเลี้ยงจากนักแสดงผู้มั่งคั่ง ด้วยประสบการณ์ของนักแสดงสมทบผู้มากประสบการณ์และใบหน้าอันศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าประทานมา เขาไม่ควรตั้งเป้าหมายสู่การเป็นดาราดังในชาตินี้หรือ?